absurdus, czyli Kuba w wielkim mieście // trochę porno, trochę wysoka kultura

Nie wziąłem ze sobą do Turcji aparatu fotograficznego. Nauczony doświadczeniem z Dłanii, gdzie ulubione fotki i tak robiłem telefonem, postanowiłem się zdjęciami nie spinać. Łapać chwile, zapamiętywać impresje. Raczej stać na wietrze, niż w tym samym czasie szukać odpowiedniego miejsca do zrobienia zdjęcia.

Chciałem napisać, o tym, jak do Turcji się dostałem. Ale to układanie wydarzenia po wydarzeniu, ta precyzja, to prowadzenie dziennika zupełnie nie pasuje do mojego w Turcji pobytu. To było raczej ciągłe szaleństwo, mnóstwo pierwszych razy, mnóstwo dobrych chwil. I tak naprawdę tylko pisanie o tych chwilach ma głębszy sens.

***

Wschodni Berlin, rano oglądałem prace Warhola, teraz pijemy na krawężniku piwo kupione w sklepie. Skręcamy papierosy; Linda też skręca - w Niemczech fajki są drogie. 

Zresztą, fajki wszędzie są drogie.

Opowiadam o tym, że trochę się boję. Że tyle czasu w zupełnie nowym świecie, że chwilowo moja ekscytacja ustąpiła miejsca lękowi. Do tego samolot, którym przecież nigdy nie leciałem. Co jeśli spadnę? Za pierwszym razem, o ironio. W trakcie podróży na przygodę życia. 

Linda mnie uspokaja, że przecież będzie zajebiście. Cóż, wiedziałem, że będzie zajebiście. Nie miałem co do tego wątpliwości. Nie wszystko w życiu jest jednak racjonalne i tego ostatniego dnia pobytu w Europie czułem pewien niepokój. 

Zaczęło się robić późno. Późno-późno, mój samolot wylatywał po pierwszej w nocy. Ostatnie piwo piliśmy już gdzie indziej, nad rzeką, w pobliżu dworca głównego. Stamtąd miałem odjechać w stronę lotniska. Tym samym ta sympatyczna Niemka zostałaby ostatnią osobą, z którą rozmawiałem. Na szczęście prawdopodobieństwo i statystyka są przeciwko katastrofom lotniczym i wcześnie rano wyszedłem z samolotu żywy, wyszedłem w zupełnie innym świecie.

Nie wziąłem ze sobą do Turcji aparatu fotograficznego. Nauczony doświadczeniem z Dłanii, gdzie ulubione fotki i tak robiłem telefonem, postanowiłem się zdjęciami nie spinać. Łapać chwile, zapamiętywać impresje. Raczej stać na wietrze, niż w tym samym czasie szukać odpowiedniego miejsca do zrobienia zdjęcia.

Chciałem napisać, o tym, jak do Turcji się dostałem. Ale to układanie wydarzenia po wydarzeniu, ta precyzja, to prowadzenie dziennika zupełnie nie pasuje do mojego w Turcji pobytu. To było raczej ciągłe szaleństwo, mnóstwo pierwszych razy, mnóstwo dobrych chwil. I tak naprawdę tylko pisanie o tych chwilach ma głębszy sens.

***

Wschodni Berlin, rano oglądałem prace Warhola, teraz pijemy na krawężniku piwo kupione w sklepie. Skręcamy papierosy; Linda też skręca - w Niemczech fajki są drogie. 

Zresztą, fajki wszędzie są drogie.

Opowiadam o tym, że trochę się boję. Że tyle czasu w zupełnie nowym świecie, że chwilowo moja ekscytacja ustąpiła miejsca lękowi. Do tego samolot, którym przecież nigdy nie leciałem. Co jeśli spadnę? Za pierwszym razem, o ironio. W trakcie podróży na przygodę życia. 

Linda mnie uspokaja, że przecież będzie zajebiście. Cóż, wiedziałem, że będzie zajebiście. Nie miałem co do tego wątpliwości. Nie wszystko w życiu jest jednak racjonalne i tego ostatniego dnia pobytu w Europie czułem pewien niepokój. 

Zaczęło się robić późno. Późno-późno, mój samolot wylatywał po pierwszej w nocy. Ostatnie piwo piliśmy już gdzie indziej, nad rzeką, w pobliżu dworca głównego. Stamtąd miałem odjechać w stronę lotniska. Tym samym ta sympatyczna Niemka zostałaby ostatnią osobą, z którą rozmawiałem. Na szczęście prawdopodobieństwo i statystyka są przeciwko katastrofom lotniczym i wcześnie rano wyszedłem z samolotu żywy, wyszedłem w zupełnie innym świecie.

Nie wziąłem ze sobą do Turcji aparatu fotograficznego. Nauczony doświadczeniem z Dłanii, gdzie ulubione fotki i tak robiłem telefonem, postanowiłem się zdjęciami nie spinać. Łapać chwile, zapamiętywać impresje. Raczej stać na wietrze, niż w tym samym czasie szukać odpowiedniego miejsca do zrobienia zdjęcia.

Chciałem napisać, o tym, jak do Turcji się dostałem. Ale to układanie wydarzenia po wydarzeniu, ta precyzja, to prowadzenie dziennika zupełnie nie pasuje do mojego w Turcji pobytu. To było raczej ciągłe szaleństwo, mnóstwo pierwszych razy, mnóstwo dobrych chwil. I tak naprawdę tylko pisanie o tych chwilach ma głębszy sens.

***

Wschodni Berlin, rano oglądałem prace Warhola, teraz pijemy na krawężniku piwo kupione w sklepie. Skręcamy papierosy; Linda też skręca - w Niemczech fajki są drogie. 

Zresztą, fajki wszędzie są drogie.

Opowiadam o tym, że trochę się boję. Że tyle czasu w zupełnie nowym świecie, że chwilowo moja ekscytacja ustąpiła miejsca lękowi. Do tego samolot, którym przecież nigdy nie leciałem. Co jeśli spadnę? Za pierwszym razem, o ironio. W trakcie podróży na przygodę życia. 

Linda mnie uspokaja, że przecież będzie zajebiście. Cóż, wiedziałem, że będzie zajebiście. Nie miałem co do tego wątpliwości. Nie wszystko w życiu jest jednak racjonalne i tego ostatniego dnia pobytu w Europie czułem pewien niepokój. 

Zaczęło się robić późno. Późno-późno, mój samolot wylatywał po pierwszej w nocy. Ostatnie piwo piliśmy już gdzie indziej, nad rzeką, w pobliżu dworca głównego. Stamtąd miałem odjechać w stronę lotniska. Tym samym ta sympatyczna Niemka zostałaby ostatnią osobą, z którą rozmawiałem. Na szczęście prawdopodobieństwo i statystyka są przeciwko katastrofom lotniczym i wcześnie rano wyszedłem z samolotu żywy, wyszedłem w zupełnie innym świecie.

Mój Współlokator powiedział kiedyś "nie lekceważ rzeczywistości". Pewnie kontekst był kosmiczny i ćpuński, nie mniej jednak było w nas tyle mądrości ludowej, by pochylić się nad tym chwilkę i przemyśleć sprawę dogłębnie. Uderzyła nas wtedy prawdziwość owych słów i uderza co pewien czas nadal. Najczęściej mocno. "Nie lekceważ rzeczywistości" wpisało się więc do kanonu filozofii naszego mieszkania, robiąc przy okazji spore zamieszanie w top ten moich mott życiowych. 

Dużo rzeczy dzieje się naprawdę. Dzieje się, choć wcale nie sądzisz, że dziać by się mogły.

Mój Współlokator wziął sobie urlop, by pojechać z rodzicami w rodzinne strony, pod ukraińską granicę. Miał zobaczyć, gdzie rodził się jego tatuś i takie tam. W sobotnie popołudnie wybrał się do lasu zobaczyć starą kapliczkę. Pech chciał, że kapliczka znajdowała się po stronie ukraińskiej, a drogę zagradzał jakiś wąski rów i płot. Współlokator Mój przeskoczył rów, co by mieć lepszy widok, sądząc, że granicą jest płot. Nie był. Kolejne 48 godzin spędził w lwowskim więzieniu.

Ziemniaki trzy razy dziennie, spacerniak i gruzińscy uchodźcy.

W sprawę zamieszano dwie ambasady, lokalną gazetę i księdza, który historię wykorzystał w swoim kazaniu.

Nie lekceważ rzeczywistości, zdecydowanie.

Umówmy się - w Danii jest łatwiej. Podejrzewam, że wszędzie i zawsze, ale na pewnoe jest łatwiej w duńskim klubie. W duńskim klubie podchodzi do Ciebie duńskie dziewczę i - najzwyczajniej na świecie - pyta czy jesteś hetero, czy jesteś singlem i w końcu - czy może Cię pocałować. Wcześniej zapytała co prawda jak nazywa się stolica Polski, ale przecież nie można mieć wszystkiego.

Z klubu wyszedłem o 4 w nocy. Nie miałem żadnego noclegu, bo te były horrendalnie (świetne słowo!) drogie. Podążyłem więc w stronę McDonald'sa na nocną wyżerkę i w okolicach 5 nad ranem znalazłem się tam, gdzie znajdują się wszystkie osoby bez noclegu na całym świecie. Na dworcu.

Nie miałem żadnego doświadczenia w kimaniu na dworcu, proszę sobie wyobrazić. Niezwykłe sytuacje wymagają jednak niezwykłych środków, czy jakoś tak, więc zacząłem szukać odpowiedniej ławki. Okazało się, że nie tylko ja wpadłem na ten pomysł a rezerwacje co lepszych miejscówek pewnie robiono już koło północy. Za drugim obchodem szczęśliwie komuś skończyła się doba hotelowa, czy też wyruszył w dalszą podróż. Ułożyłem się więc (twarzą czy plecami? Plecami - chronię twarz, ale taki jakiś bezbronny jestem. Z drugiej strony twarzą jakoś tak chujowo - wszyscy Cię widzą i w ogóle pewnie wydłubują oczy) i już-już miałem zasnąć, gdy z prawie-snu wybudził mnie Pan Strażnik. Że ordnung must sein i nie byłem takim bezdomnym, co to sprawia problemy, tylko pokornym zbieraczem truskawek z Polski, ruszyłem się w poszukiwaniu innej miejscówy. Skoro już niemożliwa była kimka na leżąco to chociaż lekka drzemka na siedząco, wiadomo. To również się nie udało, ale tym razem Pan Strażnik dał mi pewną podpowiedź - nie można co prawda spać na sali główne, ale-ale, na peronach spoko loko luz i spontan. Zszedłem więc grzecznie po schodeczkach i w końcu znalazłem się w łóżku.

Obudziłem się o 7, co wyczytałem z zegara znajdującego się dokładnie przed moimi oczyma. Na peron właśnie wjeżdżał pociąg, więc szybkim ruchem wstającym wtopiłem się w tłum pasażerów wychodzących z dworca. Poszedłem się jeszcze przebrać do przechowywalni bagażu, gdzie znajdował się mój dobytek, wypiłem kawę w dworcowek kafejce i wyszedłem.

Wszak od 9 było otwarte Muzeum Narodowe.

(Czasami gra się w grę "historie bez pointy", wtedy to co innego.)

(Gdy miesiące później spotykałem w Ankarze Duńczyków z Kopenhagi, większość przyznawała, że też chodzi do rusta. Może nawet bawiliśmy się wtedy razem, nie wiesz. Nigdy nie wiesz.)

I nawet nie wynikało to z jakiegoś niesamowitego lenistwa (choć oczywiście, po części też). Bardziej z idealistycznego wyobrażenia, że przecież skoro tyle lat się uczę, skoro wychodzi mi to nienajgorzej, to powinienem zarabiać tym, co potrafię i w czym jestem dobry. (Umówmy się, że praca fizyczna to nie jest to, w czym jestem dobry ;)  Że (uwaga!) powinno mi to dodatkowo sprawiać przyjemność. Dlatego właśnie swego czasu próbowałem sprzedać swoje usługi designersko-webmasterskie, z różnym skutkiem. 

(Różny skutek to konkretnie dwie strony, z których drugą bawię się do dzisiaj od czasu do czasu, za drobne na waciki.)

Wyjątkowo miałem rację i zasadniczo się udało.

Tym samym ja, Kuba, raczej lekkoduch i raczej nie człowiek pracy, wstaję przed 7 rano, tak by o 8 zasiąść za swoim biurkiem. Tego biurka już nie opuszczam (oczywiście poza przerwami) do godziny 16. Uczciwe 8 godzin, od poniedziałku do piątku, z umową i takimi tam. Rzecz bawi mnie niesamowicie, zwłaszcza, że jakoś płynnie się przestawiłem, wkręciłem, zakolegowałem i nawet ktoś mnie wozi wozem do pracy i odwozi i w ogóle. Jak to w pracy. Robimy też kawę w pomieszczeniu socjalnym, są urlopy, dzwonią klienci, mamy tablicę sukcesów i wszystko jest na poważnie. Na poważnie!

Z zerowym doświadczeniem w branży SEO, acz sporymi umiejętnościami w dziedzinie uśmiechania się, zostałem młodszym specjalistą ds. SEO. Tym samym o 8.10, niczym makler jakiś, sprawdzam sobie, co spadło, a co poszło w górę. Tyle, że w googlu. A potem grzebię w kodzie, walcząc z pajączkami, co po sieci skaczą. One do stron nastawione są dość sceptycznie - czy to naprawdę najlepsza strona związana ze słowami "drewniane place zabaw", zastanawiają się. A ja, używając tagów, słów kluczowych, przekierowań i takich tam przekonuję je, że tak, że oczywiście, że przecież właśnie tego szukacie, pajączki.

Żeby nie było, nadal korzystam z życia, w sposób całkowicie nierozsądny, niezdrowy i tuczący. 

Tyle, że chodzę potem bardziej niewyspany.